Оралмандардың көші-қон тақырыбына арналған «Алаң» бағдарламасын көрдім. Менің бір аңдағаным бағдарлама бойы жүргізуші шетелден келген қандастарға бір «қыжылы» бар адамдай сөз саптады. Жүргізуші деген эмоциясын, жеке пікірін тықпаламай жасыра тұрып, тек бейтарап позиция ұстануы керек деп ойлаймын. Себебі ол оның қызметі. Есесіне келген адамдарды шеберлікпен сөйлете білсін…
Ал, бағдарламаның түйін сөзі де жырғаған жоқ. Жүргізушінің ойынша шетелдегі қазақтың бәрі «нәубет жылдары қыр асқандар» екен. Шеттегі қазақтың көбі өзінің ТАРИХИ АТАҚОНЫСТАРЫНДА, қазақтың жерінде отыр. Кеткісі келмейтін себептің бірі де сол. Туған жер, өскен елді тастап кетудің қиындығын басына түскен адам ғана сезінеді. Оны тек «жайлы жағдайды қимайды» деген «торғай көзбен» өлшеуге болмайды.
Сосын, «алма піс, аузыма түс деп» деген сөз айтылды түйінде. Аузын ашып қойып, алманы күтіп жатқан қандастарды көргенім жоқ. Келген қазақтың бәрі қайтсем жан бағамын деп зыр жүгіріп жүр. (Ол дұрыс та). Тек оларға кедергі болатын жүйеге түспей тұрған құжаттық мәселелер. Ол шешілсе «еңбекшіл екен» деп жергілікті ағайындарының жақсы бағасын алып үлгерген қандастарымыз еңбектенуден өмірі қашпайды. Айта берсең әңгіме көп, «біріңді қазақ бірің дос, көрмесең істің бәрі бос». Қазақ көші тоқтамаса деп тілейік!..
Murat Almasbekuly тiң facebook парақшаcынан алынды